ในตัวอักษรมีความเหงาหรือมีความเหงาข้างในตัวเรากันแน่
ไม่ว่าจะอ่านถ้อยความใด
ก็รู้สึกเหงาและเดียวดาย
รู้สึกเปล่ากลวงแบบแปลกๆ
เหงา-เหงา เพียงลำพัง
เราต่างก็เป็นคนเหงาบนโลกใบเล็กของตัวเอง
ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็เห็นแต่คนเหงา
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็มีแต่บรรยากาศแห่งความเหงา
ฉันหลับตาและหายใจช้าๆ
ค่อยๆ รับรู้ถึงอากาศที่สูดเข้าและปล่อยออก
หรือความเหงาจะอยู่ในอากาศที่เราหายใจ
ถ้าเป็นอย่างนั้น เราก็คงต้องมีชีวิตอยู่ไปกับความเหงาจวบจนวันสุดท้ายของลมหายใจ
ใครเลยจะรู้...
บางทีความเหงาอาจอยู่ในอากาศก็เป็นได้
ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าและปล่อยออก
ความเหงาก็วนเวียนในตัวเรา และรายล้อมเราไว้ตลอดเวลา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น